Podsędek z początkiem średniowiecza był początkowo w Polsce urzędnikiem sądu dworskiego księcia, a od XIV wieku stał się zastępcą sędziego ziemskiego oraz grodzkiego, nie był jednak jego podwładnym. Wraz z sędzią i pisarzem ziemskim wchodził w skład sądu ziemskiego bądź grodzkiego. W Wielkim Księstwie Litewskim urząd ten istniał w latach 1566-1764. W Księstwie Warszawskim podsędek pełnił funkcje notariusza oraz urzędnika sądowego. Jego głównym zadaniem było sporządzanie aktów związanych z zawieraniem umów opartych na dobrej woli, należały do nich: akta kupna-sprzedaży, zapisy, cesje, intercyzy przedślubne, umowy, pełnomocnictwa oraz legaty. W hierarchii urzędów ziemskich w Rzeczypospolitej Obojga Narodów zajmował siódmą pozycję zaraz po podczaszym a przed podstolim.
